Een kleine tien jaar geleden zijn we in onze club begonnen met een duidelijke langetermijnstrategie, waarbij spelvreugde, opleiding, begeleiding en opvoeding centraal staan in onze jeugdopleiding.
Hierbij is het resultaat op korte termijn bij onze jeugdploegen minder belangrijk. Wel is het de bedoeling om elke speler individueel te laten groeien, zodat op termijn zoveel mogelijk eigen jeugdspelers ons eerste elftal kunnen versterken.
Het is aangenaam om vast te stellen dat onze trainers, bestuursleden en afgevaardigden na al die jaren nog steeds even gedreven zijn om onze doelstellingen te realiseren. En het is al even plezant om elke zondag vast te stellen dat ons eerste elftal momenteel voor 80 % uit eigen jeugdspelers bestaat. Dit betekent dat de jarenlange inzet van velen duidelijk zijn vruchten aan het afwerpen is. Wekelijks bewijzen onze eigen spelers in de eerste ploeg dat we mits enkele versterkingen op cruciale posities dichtbij onze doelstelling zijn om op korte termijn een heel degelijke derdeprovincialer te worden.
Maar al te dikwijls wordt vergeten dat deze inspanningen om onze jeugdspelers stap voor stap klaar te stomen in een langetermijnvisie slechts voor 100% kunnen renderen mits de medewerking van de ouders. Uiteraard heeft iedereen vooral oog voor zijn eigen zoon of dochter op het terrein. Sommige ouders hebben echter een uitstekende mentaliteit en geven onze trainers alle vrijheid om op lange termijn onze jeugdspelers beter te maken. Dit betekent niet dat zij nooit kritiek hebben op trainer of andere clubverantwoordelijken.
Jammer genoeg zijn er echter ook nog steeds ouders die enkel en vooral oog hebben voor het resultaat op korte termijn, waardoor er soms al te vaak kritiek wordt geuit op eigen kinderen of zelfs op andere spelers en jammer genoeg worden ook trainers en scheidsrechter geregeld geviseerd.
Het aanmoedigen van onze spelers blijven we uiteraard fel toejuichen, maar laat kritiek en coaching enkel en alleen voor rekening van de trainer, want enkel hij kan zijn positieve en negatieve coaching tijdens de rust en tijdens de wedstrijdbespreking duiden om de spelers wekelijks te laten bijleren en groeien.
Denk er bovendien ook aan dat onze jeugdspelers nog steeds het meeste leren door zelf “fouten” te maken. Deze “fouten” zullen achteraf tijdens wedstrijdbesprekingen en trainingen uiterst geschikte oefenstof zijn, waarbij de spelers dan ook zullen begrijpen waarom dit niet kan en wat de mogelijke oplossingen zijn.
Geef ze dan ook de kans om fouten te maken. Op termijn zullen ze op die manier niet Ă©Ă©n maar drie stappen vooruit gaan, ondanks het feit dat ze die specifieke match mogelijk met grote cijfers verloren, in tegenstelling tot andere ploegen die enkel resultaatvoetbal spelen. Het is dan ook niet toevallig dat wij in onze jeugd al jaren (nog voor elke andere provinciale ploeg er mee begon) voor zonevoetbal kiezen als spelvisie. Het aanleren van zonevoetbal vergt enorm veel inspanningen van onze trainers, maar is op termijn ongetwijfeld de meest rijke opleidingsfilosofie. Onze spelers leren hierbij meedenken en voortdurend positie kiezen in functie van de plaats van de bal in plaats van enkel en alleen hun rechtstreekse tegenstrever achterna te lopen. Hierdoor ontwikkelen ze spelinzicht, moeten ze leren samenwerken en elkaar coachen.
Voetbal is enorm boeiend, jonge spelertjes opleiden en sterker maken is zelfs fantastisch.
Laat ons er samen aan werken om deze opdracht stap voor stap, met mooie en soms moeilijke momenten, tot een goed einde te brengen. Maar laat onze kinderen hierbij vooral genieten van de spelvreugde die symbool zou moeten staan voor deze sport en hou hierbij steeds onze langetermijnvisie voor ogen.
Peter Timmermans
Jeugdcoördinator
011 55 41 97
petertimmermans@gtkolonie.be