Grenstrappers Lommel Kolonie is nog een jonge vereniging die geboren werd in 1974. Nadat er al verschillende jaren jeugdploegen van het ondertussen ter ziele gegaan Lommel SK speelden in Lommel Kolonie, werd er in onderling overleg overeengekomen om te splitsen.
Aangezien er een reglement was dat er een maximaal aantal ploegen in een bepaalde gemeente onder de vleugels van de KBVB kon aansluiten, afhankelijk van het aantal inwoners, was een goedkeur van alle Lommelse clubs nodig. Eenmaal deze goedkeur er was kon men starten.
Omdat ondertussen de inschrijvingsperiode was verlopen kon men gedurende het eerste jaar enkel starten met reserven, en niet met een eerste elftal. Deze ploeg werd vlot kampioen en had het alleen in één bepaalde wedstrijd knap lastig. Namelijk die tegen Lommel Kolonie B.
Ondertussen werd er bij de KBVB Limburg beslist om te starten met een afdeling 4de provinciale zodat de start met vertraging tot gevolg had dat men moest starten in 4de provinciale ipv in 3de provinciale. Ook een reserveploeg en enkele jeugdelftallen werden ingeschreven.
We hebben nog tot seizoen 86-87 moeten wachten op een promotie naar derde provinciale. Men profiteerde van een goede juniorenlichting om deze droom waarheid te maken. Een voorsprong van 8 punten in een toen nog 2 puntensysteem zegt genoeg.
Men kon zich een hele tijd handhaven totdat men in Hasselt besliste om derde provinciale af te bouwen ten voordele van vierde provinciale. Deze verandering had zijn gevolgen: daling naar vierde.
Op het einde van seizoen 2001-2002 kon men een nieuwe promotie afdwingen via de ondertussen opgerichte jaarlijkse eindronde. Op de laatste speeldag kon men een testwedstrijd afdwingen die moest bepalen wie het laatste ticket kreeg voor de eindronde. Op Neerpelt werd via een portie geluk gewonnen van Wijshagen. Nadien werd zelfs de promotie behaald via de eindronde. Dat dit voor de ondertussen verjongde ploeg iets te vroeg was bleek het jaar nadien. Men degradeerde, en vierde was terug een feit.
Seizoen 2005-2006 versierde men opnieuw een promotie naar derde via de eindronde, en men bleef er na een 11de plaats en een redding via, ja, weer een eindronde.
Al die jaren werd natuurlijk niet stilgezeten. Men verhuisde van de Luikersteenweg naar de Sint Bernardusstraat, kreeg kleedkamers ipv varkenskotten, en 3 terreinen ipv één. Ook een kantine, uniek in die tijd, werd uit de grond gestamd, en wat later zelfs een zittribune. Dit alles zonder schulden te maken en met veel helpende handen van spelers, bestuur en sympathisanten, ... een situatie die gerust terug mag komen.
Gedurende al die tijd investeerde men ook in de jeugd, die ondertussen bewijst dat dit geen slechte keuze was. Dit is dan ook een keuze die men heeft gemaakt en in de toekomst in ere wil houden ook al zal dit moeten gaan met af en toe misschien een stapje achteruit om er nadien twee vooruit te zetten.